۱۸۷۱ مطلب
نگاهی به اظهارات سران سه قوه در یک ماه اخیر نشان میدهد که بهویژه قالیباف و پزشکیان، هرچه رفتار و اظهارات جریان تندرو رادیکالتر شده، با صراحت بیشتری درباره شرایط موجود سخن گفتهاند. موضوعی که با واکنشهای مجازی و حقیقی آنان در تریبونهای مختلف نیز همراه شده است.
رئیس جمهور عراق اظهار کرد که آمریکا خواهان دستیابی به توافقی با ایران برای پایان دادن به این مناقشه است.
رئیس سازمان بسیج مستضعفین گفت: ما درخواست آتشبس نکردیم؛ آنها به سمت آتشبس آمدند. سپس مسیر مذاکره دنبال شد و در این مذاکرات به سندی رسیدیم، اما طرف مقابل حتی ۶۰ روز نیز نتوانست به آن سند پایبند بماند و تعهدات خود را نقض کرد.
تردد کشتیها از تنگه هرمز همچنان در سطحی پایین قرار دارد و تهران و واشنگتن هر دو از نبود مذاکرات خبر میدهند. جنگ در خاورمیانه وارد مرحلهای شده که تحولات آن شتابی مستقل پیدا کردهاند؛ وضعیتی که در آن حتی برخی کشورهای خلیج فارس نیز ممکن است کنترل چندانی بر اتفاق بعدی نداشته باشند.
یکی از نمایندگان تهران از صحبتهای اخیر پزشکیان درباره لزوم دادن پایان به جنگ انتقاد کرد.
تجربه نیمقرن نشان میدهد فشار اقتصادی شدید لزوما به تسلیم سیاسی رهبران منجر نمیشود. ممکن است نتیجه آن افزایش فشار معیشتی بر مردم، تشدید بحران انسانی و اقتصادی و در مقابل، افزایش انگیزه حکومت و حامیان آن برای مقاومت باشد. رهبران ایران ممکن است فشار اقتصادی را نه به عنوان دعوتی برای چانهزنی و مصالحه، بلکه به عنوان بخشی از راهبرد تغییر رژیم تفسیر کنند.
سفیر پیشین ایران در انگلستان و کارشناس مسائل خاورمیانه، درباره روایتهای متضاد ایران و امریکا از کنترل تنگه هرمز گفت: برای ارزیابی وضعیت میدانی، نباید صرفا به روایت تهران یا واشنگتن اکتفا کرد؛ «آمار منابع بینالمللی کشتیرانی» معیار دقیقتری برای راستیآزمایی این ادعاهاست.
طرح خروج ایران از NPT بار دیگر به ادبیات سیاسی مجلس بازگشته است، اما در شرایط جنگی تکرار چنین تهدیدهایی چه دستاوردی برای ایران دارد و کجا میتواند به هزینهای دیپلماتیک تبدیل شود؟
«واقعیت این است که جنگ در بعد نظامی تا اینجای کار شکست خورده و به اهدافش نرسید؛ اما چون نه پیروزی و نه شکستی مطلق حاصل نشده است، لزوما ناکامی جنگ نظامی در تحقق اهدافش به معنای آن نیست که طرف آمریکایی کنار خواهد آمد و به این راحتی به توافقی مطلوب تهران تن خواهد داد.»
«امروز جامعه بیش از هر چیز به یک صدای معتبر، مسئول و باورپذیر نیاز دارد که مردم بدانند اختیار سخن گفتن و تصمیم گرفتن دارد و حرفش فردا با سخن دیگری نقض نمیشود.»
