۱۹۲۹ مطلب
اولین و مهمترین سوالی که به ذهن میرسد این است که آیا این یادداشتتفاهم برای دو طرف یک تنفس موقت و تجدیدقوا برای ادامه درگیری است یا واقعا ممکن است که دو طرف به سمت حل مشکلات تاریخی خود حرکت کنند. هم در آمریکا و هم در ایران گروههایی وجود دارند که از حل این مساله و بحران استقبال میکنند، اما در عین حال تجربه دو دهه گذشته نشان میدهد که معمولا زور و قدرت نیروهای مخالف در هر دو طرف بیشتر بوده است.
عباس عراقچی درباره نشست با سفرا و دیپلماتهای ارشد خارجی مقیم تهران نوشت: سفرای محترم کشورهای برزیل و اروگوئه با محبت فراوان، پیراهن تیمهای ملی فوتبال دو کشور را به عنوان هدیهای نمادین اهدا کردند؛ جامجهانی میتواند نمادی از دوستی ملتها و پیوندهای فرهنگی فراتر از سیاست باشد.
قاسم روانبخش نوشت: انتظار پیروزی در عرصه دیپلماسی پیش کش، پیروزی های عرصه مقاومت را به شکست تبدیل نکنید
محمد مهاجری نوشت: کنارگذاشتن مجلس از تفاهم اخیر رفتاری کاملا بخردانه،مدبرانه،سیاستمدارانه و دوراندیشانه است.
شاید برخی با بازیهای کلامی مدعی شوند «یادداشت تفاهم» تعهدآور نیست، اما اولاً متن اخیر واجد تعهدات سنگین است و ثانیاً طبق نظر تفسیری شورای نگهبان (آبان ۱۳۶۲) «یادداشت تفاهم چنانچه ایجاد تعهد نماید، مثل قرارداد است و بایستی ضوابط مذکور در قانون اساسی نسبت به آن رعایت شود.
تفاهمنامه میان ایران و امریکا را باید محصول مجموعهای از عوامل در هر دو سوی معادله دانست. در طرف ایرانی، دو عامل نقش تعیینکنندهای ایفا کردند؛ نخست توانایی ایران در ایجاد موازنه و مقابله نظامی در طول بحران و دوم تابآوری اقتصادی کشور در شرایط جنگ و فشارهای فزاینده.
اخبار منابع خبری داخلی و خارجی از اتمام محاصره دریایی و عبور نفتکشهای ایرانی از تنگه هرمز و رسیدن به آبهای آزاد حکایت دارد. همزمان اسرائیل با نقض چندباره آتش بس در لبنان مخالفت عملی خود را با توافق نشان میدهد.
تفاهمی که در شرایطی شکل گرفته که جنگ، فشارهای اقتصادی، تحرکات نظامی و چانهزنیهای فشرده سیاسی، فضای روابط دو طرف را تحت تأثیر قرار داده و هریک از بازیگران تلاش میکنند روایت خود را از نتایج این رویارویی ارائه دهند.
در بیانیه رهبران این گروه آمده است که آنها از این توافق حمایت میکنند و «آمادهاند تا در اجرای آن مشارکت کنند».
جان بولتون که در حاشیه نشست گروه هفت، توافق چارچوبی میان ایران و آمریکا را به سود تهران دانست و گفت ترامپ ملاحظات اقتصادی را بر ملاحظات راهبردی و امنیتی ترجیح داده است.
