۱۲۰ مطلب
محمدمهدی اسماعیلی وزیر ارشاد دولت سیزدهم در گفت و گویی در پاسخ به بازگشت برخی از هنرمندان و چهرههای قدیمی که در خارج از ایران هستند اظهار داشت: « یکی دو نفر از هنرمندان قبل از انقلاب، مانند آقای وثوقی، پیش از انقلاب به دلایل شخصی از ایران خارج شده بودند. عدم بازگشت آنها بعد از انقلاب نیز به مسائل حقوقی فردی مربوط بود و هیچ ربطی به مسائل سیاسی یا حاکمیتی نداشت.»
صحنهای خاطرهانگیز از فیلم «طوقی» (۱۳۴۹) با حضور بهروز وثوقی و آفرین عبیسی بازنشر شد.
بهروز افخمی (کارگردان سینما) درباره عدم همکاری با بهروز وثوقی در فیلمهایش گفت: بهروز وثوقی مسئله حقوقی دارد، البته مشکلش به وزارت اطلاعات مربوط نیست.
« من در سفر و رفتوآمد به آمریکا هستم و تجربه جالبی برایم است. در این سالها که در رفتوآمد بودم، آقای وثوقی را هم دیدم. یک بار از آقای وثوقی پرسیدم چه شد که به آمریکا آمدید و برنگشتید. خاطراتی از ماجراهای تبعید، نبودن و رفتنش تعریف کرد.»
در روزگار پرتنش دهه پنجاه تهران، زمانی که سانسور و سرکوب سایه بر هنر و فرهنگ انداخته بود، فیلم «گوزنها» ساخته مسعود کیمیایی با بازی درخشان بهروز وثوقی و تصویربرداری شاعرانه نعمت حقیقی، جسورانه به دل جریانات سیاسی زد و به نمادی ماندگار در تاریخ سینمای ایران تبدیل شد. این عکس پشت صحنه روایتگر تلاش سه هنرمند برای ثبت حقیقتی است که فراتر از زمان و سانسورها باقی مانده است.
در خرداد ۱۳۵۶ بهروز وثوقی تازه بازی در فیلم «سوتهدلان» را به پایان برده بود. هرچند این فیلم پس از جدایی پرسروصدای او از گوگوش ساخته شد و برای بهروز چندان هم بیمسمی نبود، اما درواقع حوادث آن هیچگونه ارتباطی با ماجرای زنگی خصوصی بهروز نداشت.
پوری بنایی در حاشیه پادکست حضوری «قیصر»، از گوگوش تشکر کرد که باعث شد نامزدیاش با بهروز وثوقی به سرانجام نرسد.
شهاب حسینی از احتمال حضور بهروز وثوقی در فیلم جدید محسن امیر یوسفی با موضوع خلیج فارس خبر داد.
«قیصر» تنها فیلمی جنایی یا ملودرامی در ستایش انتقام نیست. بیانیهای است در باب جوانمردیِ زخمخورده و غیرتِ به حاشیه راندهشده. اعتراض خاموشِ طبقهی فرودست شهری است در جامعهای که «فرد» در آن کسی را جز «خود» ندارد . در مرکز جهانِ فیلم، قیصر است با خشمی که از ناجوانمردی لبریز است.
آنچه گوزنها را از دیگر فیلمهای آن عصر متمایز میکند، فرم روایی و درونمایه انسانیاش است. اینبار با دو قهرمان روبهرو هستیم؛ هر یک با زخمهای خویش، هر یک با گذشتهای جدا، اما مقصدی مشترک. یکی نماد مبارزه و ایمان و دیگری مجسمهای شکسته از رفاقت و فراموشی. داستان موازی این دو شخصیت با تم دوستی و وفاداری در هم میپیچد؛ دوستی که در برابر فروپاشی، راهی جز بیداری ندارد. گوزنها نه فقط یک اثر سینمایی که نوعی ادبیات بصری است؛ تلخ، نجیب و عمیقاً انسانی.
