۷۱۶۱ مطلب
دونالد ترامپ در آستانه انتخابات میاندورهای با سه چالش همزمان روبهروست: بحران خاورمیانه، اقتصاد آمریکا و کاهش محبوبیت. برخلاف خوشبینی اولیه کاخ سفید، جنگ با ایران، افزایش بهای انرژی و تورم، روند بهبود اقتصادی را مختل کرده و امید به کاهش نرخ بهره را کمرنگ ساخته است. هرچند توافق موقت با ایران موقتاً بازار نفت را آرام کرد، اما ازسرگیری درگیریها دوباره قیمت انرژی را افزایش داد و فشار بر قدرت خرید آمریکاییها را تشدید کرد؛ موضوعی که میتواند هزینه سیاسی سنگینی برای جمهوریخواهان داشته باشد.
حسین راغفر، اقتصاددان: «نه زمان روزولت، نه زمان شارل دوگل در فرانسه یا چرچیل در بریتانیا و حتی در دهه اول انقلاب ایران، شاهد این حجم رها شدگی در اقتصاد که اکنون داریم، نبوده ایم. حتی در دوران جنگ 8 ساله که در شرایط جنگی زندگی می کردیم، اینطور نبود. اما بعد از تجاوز 12 روزه و فضایی که بین این جنگ و جنگ رمضان، کماکان در شرایط نه جنگ، نه صلح بودیم و فضای بی اعتمادی نیز همچنان وجود دارد. اما کماکان دولت یک سیاق خلاف قاعده جنگی را ادامه می دهد.»
دکتر حسین راغفر در برنامه کامنت گفت:چطور واردات بسیاری از کالاهای اساسی ممنوع است اما واردات خودرو که ارز کشور را می بلعد آزاد است؟با این وضعیت نمی شود گفت سران کشور ناآگاهند. عوامل دیگری از جمله طمع مسئولان و برخی الیگارشها هم موثر است.آن هایی که صاحب قدرت بودند با تحریم ها صاحب ثروت هم شدند.ریچارد نفیو در کتاب«هنر تحریم» به تلاش برای فروپاشی ایران اشاره کرده.
دکتر مرتضی افقه، اقتصاددان، در برنامه «کامنت» فرارو با اشاره به وضعیت اقتصاد کشور گفت درآمدهای نفتی یا به تعبیر او «دوپینگ نفتی» باعث شد ناکارآمدیهای مدیریتی، بروکراسی و دیگر ضعفهای ساختاری دیده نشود. به گفته او، از سال ۱۳۹۷ تاکنون و با کاهش درآمدهای نفتی، این ناکارآمدیها عیان شده است.
بررسی تازهترین آمارهای تورم ۸۸ درصدی و رشد نقدینگی نشان از آب رفتن سفره خانوارها دارد. مهدی پازوکی در بررسی تبعات اقتصادی شعارهای تندروها میگوید تامین هزینه بازسازی کشور با چاپ اسکناس، قدرت خرید مردم را به مسلخ میبرد و اقتصاد محتاج حکمرانی درست است.
وحید شقاقی شهری، اقتصاددان:«ما در اقتصاد 15 سال تحریم شدیم، آقایانی در داخل، با تندروی های خود، ما را به سمت تحریم ها هل دادند. من نمی دانم این افراد، دانسته این کار را کردند، یا نادانسته. سیاست های اشتباهی نیز در عدم بازتوزیع ثروت و حمایت از اقشار فقیر و آسیب پذیر داشتیم که این موضوعات باعث شد، طبقه متوسط ما ضعیف تر و نحیف تر شود. اوایل دهه 90، حدود 70 درصد دهک های ایران، دهک متوسط بودند. امما اکنون این عدد به زیر 50 درصد رسیده است. ما از 13 درصد فقیر در اوایل دهه 90 به بیش از 35 درصد دهک…
شاید بزرگترین خطا این باشد که هزینه تورم را فقط با کاهش ارزش پول ملی اندازه بگیریم. آثار واقعی تورم، سالها بعد ظاهر میشود؛ در کودکانی که به دلیل حذف پروتئین و لبنیات از سفره، از تغذیه مناسب محروم میشوند؛ در دانشآموزانی که خانوادهشان ناچار است هزینه آموزش را فدای هزینه خوراک کند؛ در کارگرانی که به دلیل سوءتغذیه، بهرهوری کمتری دارند و در خانوادههایی که درمان را به تعویق میاندازند، زیرا تأمین غذای روزانه اولویت فوریتری دارد.
افزایش مداوم هزینههای مسکن و کاهش قدرت خرید خانوارها، نه تنها معادلات اقتصادی را بر هم زده، بلکه به گفته کارشناسان در حال تغییر بافت اجتماعی و هویت شهری نیز هست؛ فروغمند در باب یکی از دلایل آن میگوید: «یک مسئله کلان وجود دارد و آن «احتکار مسکن» است. باید این واژه را با صراحت به کار برد و از بیان آن پرهیز نکرد.»
در شرایطی که کشور درگیر اختلافات داخلی است و برخی گروههای تندرو با همین مذاکرات اولیه هم به شدت مخالفت می کنند، نمی توانیم انتظار داشته باشیم سرمایه گذار خارجی با خیال راحت در کشور ما سرمایه گذاری کند. هنوز ساختارهای داخلی کشور اختلافات زیادی دارند.
بیت الله ستاریان، کارشناس حوزه مسکن: وقتی از پیمانکار چینی صحبت می کنیم، اصلا معنی ندارد. پیمانکار چینی یعنی آن ها با ما قرارداد ببندند که مثلا 10 هزار واحد مسکن برای ما بسازند. این پیمانکار یا باید در چین بسازد و در ایران نصب کند، یا باید با همین ابزار داخل و زنجیره تولید موجود بسازد. این کار را که پیمانکارهای خودمان بهتر می توانند انجام دهند. تنها تفاوت این 2 در چهره هایشان خواهد بود. در چین ساختن و به ایران فرستادن هم که در صنعت ساختمان نامعقول است. ما باید زنجیره تولید پیش ساختگی داشته…
