رئیس جمهور گفت: ما مصمم هستیم در مقابل فشارها و مشکلات با عزت و سربلندی بیرون بیاییم و حتما این کار اتفاق خواهد افتاد.
۷۰ مطلب
رئیس جمهور گفت: ما مصمم هستیم در مقابل فشارها و مشکلات با عزت و سربلندی بیرون بیاییم و حتما این کار اتفاق خواهد افتاد.
در پی آغاز عملیات جدید تحریمی آمریکا علیه شبکههای نفتی، مالی و لجستیکی ایران، یک دیپلمات پیشین معتقد است واشنگتن با افزایش مرحلهای فشار، در حال آزمودن واکنش تهران و پکن است؛ مسیری که در صورت تهدید منافع چین، میتواند به بخشی از رقابت گستردهتر آمریکا و چین تبدیل شود. از طرفی تا زمانی که دو طرف ندانند در پایان مسیر چه امتیازی میخواهند، فشار اقتصادی بهتنهایی راهی برای رسیدن به توافق باز نمیکند.
امروز هر چند تمام تلاش دولت این بوده که مایحتاج مردم با مشکل مواجه نشود و انصافا در تامین کالاهای اساسی به شایستگی عمل شده است، اما بخش زیادی از جامعه در تامین غذای روزمره خود دچار مشکل هستند.
عمادالدین باقی نوشت: «با مردم عادی هرگز نباید بهعنوان اهرم فشاری برای دستیابی به اهداف ژئوپلیتیک رفتار کرد. هیچ اختلاف سیاسی نمیتواند سیاستهایی را توجیه کند که آگاهانه بارِ تقابل را بر دوش کل جمعیت غیرنظامی میاندازند.»
آمریکا با وعده «سختترین تحریمهای تاریخ» و تهدید شرکای اقتصادی ایران، بار دیگر فشار حداکثری را کلید زده است؛ اما به گفته یک استراتژیست، مهمترین اهرم ایران در جنگ اقتصادی، مردم و انسجام ملی است و راه عبور از این مرحله، نه جنگ و تحریم، بلکه بازگشت به دیپلماسی است.
استاد دانشگاه و حوزه گفت: چرا اجازه نمیدهید نخبگان و کارشناسان گذشته و حال که برخی نااهلان آنها را ناسزا میگویند، وارد عرصه دیپلماسی شوند؟ در صداوسیما آنها را بخواهید و نظراتشان را بخوانید و بشنوید.
چرخه مداوم نگاه به قیمتها، دیگر تلاشی ساده برای آگاهی مالی نیست؛ نوعی پاسخ ناخودآگاه به هراس از آینده است. خروجی این رفتار تکراری، فرسایش آرام روان، احساس دائمی جا ماندن و مرور بیپایان تصمیمهای گذشته است.
یک جامعهشناس گفت:سرمایه اجتماعی ایران با وجود فشارهای اقتصادی هنوز پابرجاست، اما تداوم مشکلات معیشتی میتواند این سرمایه را به نقطه فرسایش برساند.
در ادبیات نظامی آمریکا از اصطلاح D-Day برای اشاره به زمان انجام یک حمله بزرگ در جنگ استفاده میشود. اما این اصطلاح بیش از آن که با معنای تخصصیاش شناخته شود، به عملیاتی مهم در تاریخ جنگ جهانی دوم اشاره دارد.
تجربه نیمقرن نشان میدهد فشار اقتصادی شدید لزوما به تسلیم سیاسی رهبران منجر نمیشود. ممکن است نتیجه آن افزایش فشار معیشتی بر مردم، تشدید بحران انسانی و اقتصادی و در مقابل، افزایش انگیزه حکومت و حامیان آن برای مقاومت باشد. رهبران ایران ممکن است فشار اقتصادی را نه به عنوان دعوتی برای چانهزنی و مصالحه، بلکه به عنوان بخشی از راهبرد تغییر رژیم تفسیر کنند.
