ترنج
-

سرمایه اجتماعی

۲۴ مطلب

  • یک جامعه‌شناس گفت:سرمایه اجتماعی ایران با وجود فشارهای اقتصادی هنوز پابرجاست، اما تداوم مشکلات معیشتی می‌تواند این سرمایه را به نقطه فرسایش برساند.

  • جامعه‌ای که احساس کند قانون برای همه یکسان اجرا نمی‌شود، فرصت‌ها به‌ طور برابر توزیع نمی‌شود و برخی گروه‌ها فراتر از سطح پاسخگویی قرار گرفته‌اند، به تدریج پیوند عاطفی و سیاسی خود را با ساختارهای رسمی از دست می‌دهد.

  • یک فعال سیاسی اصلاح‌طلب گفت: نظام در سطوح مختلف پیمایش‌های گوناگونی انجام می‌دهد و از نوع انتظارات مردم، افکار عمومی، دلبستگی مردم به کشور و همچنین خواست مردم برای عبور عزتمندانه از این شرایط اطلاع دارد.

  • اندیشمندان علوم انسانی با تحلیل چرایی تداوم اعتراضات، به دولت هشدار دادند که این صحنه‌ها و حضور مردمی که خواستار تغییرات اساسی در بدنه سیاسی کشور هستند، محصول عملکرد چندساله دولت‌هاست که بدون توجه به خواسته‌های ملت، آنچه خواستند انجام داده‌اند و تاثیرات تصمیمات سیاسی و اقتصادی در معیشت و سفره و زندگی مردم را نادیده گرفته‌اند.

  • استاد ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی گفت: سرمایه اجتماعی میانی به دستگاه‌هایی مانند دولت و بخش‌های مختلف آن و نهادهای دیگری مانند مجلس، قانون گذاری، قوه قضاییه و امثال این‌ها و همچنین میزان اعتمادی که به گروه‌های سیاسی، اجتماعی و میزان مشارکت جامعه در امور مختلف بر می‌گردد.

  • به‌رغم تلاش‌های رسانه‌ای و بنرهای اطلاع‌رسانی، مشارکت مردم برای کاهش مصرف آب جدی نیست؛ آیا جامعه دچار بی‌حسی شده؟ یک جامعه شناس معتقد است که در مدت زمان دوماه تا روز صفرآبی نمی‌توان الگوی ذهنی مردم را تغییر داد.

  • اعتماد، مهم‌ترین سرمایه ملی است و اگر از میان برود، هیچ دستاوردی پایدار نخواهد ماند. اقتدار واقعی از دل رفاه، عدالت و اعتماد اجتماعی برمی‌خیزد، نه از شعارهای پرهیاهو. راه نجات ایران در گفت‌وگو، تعامل سازنده و اصلاح درون‌زا نهفته است.

  • آیا سرمایه سیاسی در ایران به گونه‌ای است که بتواند پاسخ‌گوی بحران‌ها و تهدیدات داخلی و خارجی باشد؟ در هر کشوری سرمایه‌های طبیعی یا اقتصادی یا فرهنگی وجود دارد. درباره این سرمایه‌ها سخن بسیار گفته شده است اما از سرمایه سیاسی کمتر سخن گفته‌ایم.

  • ایران امروز بیش از آنکه درگیر جنگ سخت باشد، درگیر جنگی نرم و خاموش است؛ جنگ با بی‌اعتمادی، رخوت و انتظار اجتماعی. جنگ هرچند ویرانگر است، اما تکلیف را روشن می‌کند. بلاتکلیفی اما، سرمایه اجتماعی را بی‌صدا و آرام نابود می‌سازد. جنگ می‌تواند بازسازی شود، تحریم می‌تواند لغو شود، اما نابودی سرمایه اجتماعی، بازگشت‌پذیر نیست.

  • «دو فرصت طلایی» یکی در نیمه دهه ۱۳۵۰ و دیگری در دهه ۱۳۸۰-۱۳۹۰ بر روی ایران گشوده شد. هر دو بار به جای عبور به تالار توسعه به گذرگاه‌های سیاست و ایدئولوژی پیچیدیم.

تبلیغات