۶۱۴۷ مطلب
طرح «روز دی اقتصادی» اسکات بسنت برای تشدید فشار بر ایران، بهجای پایان دادن به جنگ و آرام کردن بازار نفت، ممکن است به تشدید درگیری و واکنش نظامی تهران منجر شود. ایران همچنان توان اثرگذاری بر تنگه هرمز و زیرساختهای انرژی منطقه را دارد و چین نیز با خرید بخش عمده نفت ایران، مانعی مهم برای سیاست واشنگتن است.
دولت ترامپ با آغاز «عملیات طرد اقتصادی» میخواهد ایران و شرکای تجاریاش را تحت فشار قرار دهد؛ با این حال، همراه نشدن چین و روسیه اجرای این طرح را دشوار کرده است. استاد اقتصاد دانشگاه جانز هاپکینز معتقد است کارنامه تحریمهای آمریکا علیه ایران، با وجود تمام آسیبهایی که به اقتصاد کشور وارد کردهاند، از نظر دستیابی به هدف نهایی تقریباً «کارنامهای کاملاً شکستخورده» بوده است.
مجموعهای از تصاویر خبری از نقاط مختلف جهان، از صحنههای مذهبی و آیینی تا رویدادهای سیاسی، بحرانهای انسانی، رقابتهای ورزشی و لحظات روزمره زندگی را به تصویر کشیده است.
نادر انتصاد گفت: گفت: رفتوآمدهای مقامهای پاکستان و عمان را باید در چارچوب رابطه ایران و امریکا ارزیابی کرد. مساله اصلی این است که خود امریکا و شخص دونالد ترامپ رسما اعلام کردهاند تفاهمنامه اسلامآباد دیگر وجود ندارد.
یک روزنامه آمریکایی در گزارشی نوشت که واشنگتن امیدوار است تحریمهای سنگین، تهران را پای میز مذاکره بکشاند؛ اما تجربه گذشته نشان میدهد فشار اقتصادی لزوما به تسلیم سیاسی منجر نمیشود.
دیپلمات پیشین گفت: حقیقت این است که ریشه آمریکایی، ریشه اروپایی است و این ریشه با شعارها یا اقدامات ترامپ از بین نمیرود. مسئله بیشتر با شخص ترامپ و سیاستهای اوست.
به گزارش نیویورکتایمز، جنگ ایران و آمریکا نشان داده است که نه تهران توان بستن کامل تنگه هرمز را دارد و نه واشنگتن قادر به بازگشایی کامل آن است. ایران با هزینهای نسبتاً پایین توانسته عبور نفتکشها را مختل کند و آمریکا نیز برای حفظ مسیر آزاد با هزینههای نظامی و اقتصادی سنگینی روبهروست. پرداخت عوارض عبور و همکاری احتمالی ایران و عمان میتواند راهحلی عملی باشد؛ توافقی که جایگاه منطقهای ایران را تقویت و ثبات بازار انرژی را افزایش دهد.
دونالد ترامپ پس از پایان مهلت ۶۰ روزه و بسته شدن مسیر مذاکره، بار دیگر به سیاست فشار حداکثری علیه ایران روی آورده و مسئولیت این کارزار را به اسکات بسنت، وزیر خزانهداری، سپرده است. راهبرد جدید واشنگتن بر تحریمهای ثانویه، محدود کردن صادرات نفت، هدف قرار دادن شبکههای مالی و شرکای خارجی ایران استوار است. با این حال، تجربه تهران در دور زدن تحریمها و نقش چین، روسیه و عراق میتواند موفقیت این سیاست را با تردید روبهرو کند.
نویسنده گزارش معتقد است دونالد ترامپ که زمانی در بازاریابی سیاسی و جلب افکار عمومی مهارت بالایی داشت، در دوره دوم ریاستجمهوریاش این توانایی را از دست داده است. کاهش محبوبیت او در آمریکا و جهان، نتیجه سیاستهایی چون جنگ تجاری، فشار بر ایران و تهدید متحدان ارزیابی میشود. به باور نویسنده، ترامپ بهجای اقناع دیگران، بر زور و تهدید تکیه کرده، اما مقاومت ایران، چین، کانادا و حتی اسرائیل نشان داده این رویکرد اعتبار و قدرت بازدارندگی او را تضعیف کرده است.
ترامپ پس از ماهها تهدیدهای آخرالزمانی مبنی بر بمباران ایران برای به زانو درآوردن آن، اکنون استراتژی «خفقان اقتصادی» را به عنوان راهبرد مطلوب خود تا زمان انتخابات میاندورهای برگزیده است.
