دستیار اجتماعی رئیسجمهور در واکنش به قتل دانشجوی دانشگاه تهران بهدست زورگیران و تجمع همدانشگاهیان او در دانشگاه، از اقدام بهموقع حسین سیمایی صراف و سرپرست دانشگاه تهران بهعنوان الگویی برای وفاق ملی یاد کرد.
۳۸۰ مطلب
دستیار اجتماعی رئیسجمهور در واکنش به قتل دانشجوی دانشگاه تهران بهدست زورگیران و تجمع همدانشگاهیان او در دانشگاه، از اقدام بهموقع حسین سیمایی صراف و سرپرست دانشگاه تهران بهعنوان الگویی برای وفاق ملی یاد کرد.
علی ربیعی گفت: در جلساتی که به این منظور تشکیل میشود ظرفیتهای اجتماعی را افزایش دهیم و شورای اجتماعی استانها و کشور باید تغییر جهت داده تا از این ظرفیتها به خوبی برای رفع آسیبهای اجتماعی استفاده کند.
دستیار اجتماعی رئیسجمهور در واکنش به رفتار و برخورد برخی تندروهای انقلابی نوشت: «یک پدیده مسئلهساز، جریانی است که با انقلابی نامیدن خود، هرگونه دیدگاه و اقدام خود را منتسب به انقلاب میخوانند و نمایندگی نسل انقلاب را به اسم خود سند زدهاند و افکار مخالف خود را ضدانقلاب و یا غیرانقلابی قلمداد میکنند. این جریان همواره در بخشی از ساختار قدرت، حضور داشته و مدام نقشآفرینی میکنند.»
دستیار اجتماعی رئیس جمهور با تاکید بر اینکه یکی از موانع اصلی، نگاه امنیتی به فعالیت سازمانهای مردمنهاد است که باید از آن عبور کرد، گفت: سمنها را به عنوان بازوهای اجتماعی برای توسعه کشور باید به رسمیت شناخت.
دستیار اجتماعی رئیسجمهور گفت: «در حال حاضر مدتزمان دسترسی به مسکن در کشور به ١٠٠ سال رسیده و بعضاً دسترسی به مسکن پیدا نمیکنند؛ از این رو، دولت بهطور جدی برنامه مسکن حمایتی را دنبال میکند.»
علی ربیعی نوشت: «معتقدم وفاق جای باج دادن برای راضی نگهداشتن مخالفان و ماندن در مناصب برای هیچ کسی نیست. این رویه باعث فشار بیشتر به دولت میشود.»
علی ربیعی، دستیار اجتماعی رئیسجمهور هشدار داد که اگر شرایط کشور اصلاح نشود، با تهی شدن از درون مواجه میشویم.
علی ربیعی گفت: «تا زمانی که مردم به دولتها اعتماد کنند و آن را برآمده از وجدان جمعی خود بدانند، هیچ قدرتی توان ضربه زدن به کشورشان را نخواهد داشت.»
دستیار اجتماعی رئیسجمهوری با اشاره به ترور دو قاضی دیوان عالی کشور نوشت: «هروقت روزنهای از امید و گشایش برای حل مسائل پدیدار میشود، بدخواهان ایران بهطور هدفمند و منافقانه اقدام به ترور میکنند.»
سید ابراهیم نبوی مشهور به «داور» در ۶۴ سالگی به زندگی خود پایان داد. در اطلاعیهی خانوادهی او آمده که پدرمان در یک دههی اخیر افسرده و دلتنگ ایران بود و ناممکن بودن زندگی در وطنش، بار سنگینی را بر دوش او گذاشته بود. او در حالی از دنیا رفت که هرگز نتوانست با اقامت اجباری خود دور از ایران کنار بیاید.
