۲۴۹۸ مطلب
دولت ترامپ با پرهیز از بهکارگیری واژه «جنگ»، عملیات نظامی آمریکا علیه ایران را «درگیری نظامی» توصیف میکند؛ اقدامی که به گفته منتقدان، پیامدهای حقوقی، سیاسی و انسانی سنگینی دارد. این درگیری تاکنون دهها میلیارد دلار برای آمریکا هزینه داشته و حدود ۱۰۰ میلیارد دلار هزینه انرژی به مردم تحمیل کرده است. همزمان، هزاران نفر کشته و برخی خانوادههای نظامیان آمریکایی از مزایای مربوط به وضعیت جنگی محروم شدهاند.
کشتی «ELGAIA» با پرچم پاناما، پس از وقوع آتشسوزی در موتورخانه بر اثر حملهای در حدود ۱۰۳ مایل دریایی (۱۹۱ کیلومتری) شمال شرقی استان «مسندم»، به بندری در عمان یدککشی شد.
نقشه ترامپ برای فشار اقتصادی و محاصره ایران، اگرچه میتواند دشوارهایی برای تهران ایجاد کند اما همزمان خطر پذیرش ریسکهای بزرگتر از سوی ایران و گسترش جنگ را افزایش میدهد. این درگیری ممکن است از دوره ریاستجمهوری ترامپ فراتر رود و به بحرانی منطقهای تبدیل شود.
در بیانیه وزارت خارجه قطر آمده است: دولت قطر از دستیابی به توافق درباره تنگه هرمز و جلب رضایت طرفهای ذینفع نسبت به یک راهکار، حمایت میکند.
پیشرویهای اخیر حوثیها، از جمله تصرف جزیره «پریم» در ورودی دریای سرخ، فشار بیشتری بر صادرات نفت عربستان وارد کرده است.
سازمان عملیات تجارت دریایی بریتانیا از حمله ناشناس به یک کشتی تجاری در تنگه هرمز خبر داد.
یک استاد روابط بین الملل معتقد است که عدم برگزاری نشست عمان را نباید صرفاً یک شکست دیپلماتیک برای عمان یا کشورهای عربی دانست. از این منظر، مسئله مهمتر این است که اساساً آیا چنین نشستی میتوانست در غیاب طرفهای اصلی مناقشه، تغییری در معادلات هرمز ایجاد کند یا خیر.
برخی رسانههای درباره لغو نشست صلاله مدعی شدهاند که عربستان در چارچوب جنگ یمن و حمله به خط لوله شرق به غرب درخواست تعویق این نشست را دادهاست.
این گزارش نشان میدهد قدرتهای بزرگ زمانی تضعیف میشوند که در باتلاقهای راهبردی گرفتار شوند. آمریکا در عراق، افغانستان، یمن، سوریه و اکنون ایران و روسیه در اوکراین با پیامدهای محاسبات نادرست، مشاوره بد، تفکر گروهی، اعتماد بیش از حد به پیروزی، اتکا به شرکای محلی و ترس از خدشهدار شدن اعتبار مواجه شدهاند. در مقابل، چین با پرهیز نسبی از درگیریهای پرهزینه، بر تقویت قدرت داخلی و نفوذ خارجی تمرکز کرده است. درس اصلی این است که خروج از جنگ دشوارتر از ورود به آن است.
در بیانیه دولت بحرین آمده است: «هرگونه ترتیبات مربوط به کشتیرانی در تنگه هرمز باید مبتنی بر کنوانسیون حقوق دریاهای سازمان ملل متحد (مصوب ۱۹۸۲) باشد.»
