به اعتقاد علی ربیعی، تابآوری ادراکی یک «سرمایه نامریی» است؛ سرمایهای که در بحرانها خودش را نشان میدهد.
۱۲ مطلب
به اعتقاد علی ربیعی، تابآوری ادراکی یک «سرمایه نامریی» است؛ سرمایهای که در بحرانها خودش را نشان میدهد.
کلیدواژه «تابآوری» در دهه اخیر به ویژه پس از دو جنگ تحمیلی یک سال گذشته، به کرّات در فضای سیاسی و اجتماعی کشور شنیده میشود؛ موضوعی که آن را از زبان عالیترین مسئولان اجرایی کشور و در نشست های اجتماعی و فرهنگی میشنویم.
در واقع میتوان این گونه اشاره کرد که تابآوری اجتماعی به عنوان ظرفیت یک گروه اجتماعی برای مقابله مشارکتی با ناملایمات و برقراری مجدد رفاه تعریف میشود که با خلق مشترک چارچوبها و معانی جدید در پاسخ به شرایط اجتماعی در حال تغییر مشخص میشود.
نخستین ضرورت امروز، بازسازی ادراک عدالت در افکار عمومی است. جامعه باید در عمل ببیند که مسئولان و مدیران هم همگام با مردم فشارهای اقتصادی را تحمل میکنند و این فشار خاص طبقات متوسط و پایین نیست. این موضوع یک ضرورت امنیت اجتماعی است.
رویکرد نوین «تابآوری اجتماعی» جایگاه ویژه در سیاستگذاریها یافته است. این مفهوم فراتر از مقاومت صرف، به توانایی بازسازی، حفظ انسجام اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی پس از بحران اشاره دارد؛ یعنی ظرفیت جامعه در مقابله با شوکها و تنشها، حفظ کارکردهای اساسی و بازگشت به وضعیت مطلوب حتی بهتر از قبل است.
بسته شدن تنگه هرمز، نیروهای نظامی آمریکا را به صرافت محاصره دریایی ایران انداخت تا کشور و مردم ایران و به تبع آن نیروهای کشوری و لشکری را وادار به تمکین از خواستهای آمریکا در مذاکرات کند.
در دورهای که مردم شرایطی مانند جنگ و سختی معیشت را پشت سر گذاشتهاند یا حتی در مواردی هنوز متاثر از آن هستند، تابآوری دیگر فقط یک مساله سلامت روان نیست بلکه ضرورتی حیاتی است.
در محیطی که بیثباتی و پیشبینیناپذیری به واقعیت غالب تبدیل شده، حفظ آمادگی و پرهیز از غافلگیری ضرورتی دایمی است. تجربههای اخیر نشان داد که ساختارهای تصمیمگیری و ظرفیتهای مدیریتی کشور از سطح قابلتوجهی از تابآوری برخوردارند. همچنین واکنش جامعه و تقویت حس همبستگی ملی در برابر فشارها، سرمایهای مهم برای عبور از شرایط دشوار بوده است.
سخنگوی انجمن علمی روانپزشکی ایران گفت: مهمترین خطر پیشروی جامعه ایران از نادیده گرفته شدن است. این زخمهای عمیق، دیده نشوند و درمان نشوند. جامعهای که احساس کند کسی مسئول نیست، کسی پاسخگو نیست و کسی صدای او را نمیشنود، دیر یا زود واکنشهای شدیدتر و مخربتری نشان خواهد داد.
در کنار سیاستگذاری، نباید نقش روابط انسانی را فراموش کرد. در لحظهایکه اقتصاد تابآوری ما را میفرساید، ارتباطات انسانی میتواند مرهم باشد. گفتوگوی صادقانه در خانواده، شبکههای حمایتی اجتماعی، مهربانیهای کوچک، قضاوت کمتر و همدلی عمیقتر.
